Το Σούλι

300px-Kiafa

Το Σούλι
Ο ι κάτοικοι του Σουλίου ήταν βοσκοί που μιλούσαν ελληνικά και αρβανίτικα. Συχνά έκαναν επιδρομές στα χωριά του κάμπου, για να εξασφαλίσουν ζώα και γεννήματα. Οι δύσκολες συνθήκες ζωής των Σουλιωτών, η πολύχρονη ενασχόλησή τους με τα όπλα, η άριστη γνώση του εδάφους, το ομαδικό πνεύμα και κυρίως η εξαιρετική τους τόλμη, τους είχαν μεταμορφώσει σε ικανότατους πολεμιστές. Οι Σουλιώτες συνήθιζαν να πολεμούν οχυρωμένοι πίσω από φυσικά εμπόδια. Δρούσαν ακόμη και τη νύχτα, ενώ δεν δίσταζαν να επιτεθούν με τα σπαθιά τους σε μεγαλύτερο αριθμό αντιπάλων, αιφνιδιάζοντάς τους.
Μάταια οι Τούρκοι προσπαθούσαν να υποτάξουν τους Σουλιώτες. Το Σούλι, απέχοντας 20 χιλιόμετρα από τη θάλασσα, μπορούσε να προμηθεύεται χρήματα, όπλα και πυρομαχικά, τα οποία έστελναν από τα Επτάνησα οι ξένες δυνάμεις κάθε φορά που συγκρούονταν με την Υψηλή Πύλη.
Περισσότερο αποτελεσματικός, ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων πέτυχε με διάφορους τρόπους να διώξει από το Σούλι ορισμένους από τους αρχηγούς, αδυνατίζοντας έτσι την άμυνά του. Τελικά οι Τούρκοι κατάφεραν να κατακτήσουν το Σούλι το 1803, μετά από πολλές προσπάθειες. Κατέλαβαν τον οχυρό λόφο Κούγκι, όμως ο καλόγερος Σαμουήλ, που τον κρατούσε ελεύθερο ως την τελευταία στιγμή, ανατινάχθηκε μαζί τους. Τότε κάποιοι Σουλιώτες έσπασαν τον κλοιό των Τούρκων με έφοδο και πέρασαν τελικά στην Κέρκυρα, ενώ οι υπόλοιποι συνθηκολόγησαν, αφού τους υποσχέθηκαν ότι θα εγκαταλείψουν με ασφάλεια το Σούλι και θα καταφύγουν με τα όπλα τους στην Πρέβεζα.
Οι Σουλιώτες στα Επτάνησα υπηρέτησαν αρχικά τους Ρώσους και στη συνέχεια τους Γάλλους κυρίαρχους. Το 1820, λίγο πριν τη Μεγάλη Επανάσταση, κλήθηκαν από τους Τούρκους να κατοικήσουν μόνιμα στο Σούλι, με τον όρο να βοηθήσουν το Σουλτάνο να εξοντώσει τον Αλή Πασά, με τον οποίο βρισκόταν σε πόλεμο. Οι Σουλιώτες συμφώνησαν και επέστρεψαν στα χωριά τους, αποκρούοντας με επιτυχία τους στρατιώτες του Αλή Πασά που έρχονταν εναντίον τους. Το 1822, όμως, έμειναν αβοήθητοι. Καταπονημένοι, εγκατέλειψαν οριστικά το Σούλι και διασκορπίσθηκαν στη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Επανάστασης του 1821 πολλοί Σουλιώτες ανέπτυξαν σημαντική δράση ως οπλαρχηγοί, έχοντας τη φήμη των γενναίων και αδάμαστων πολεμιστών του έθνους.

Το Σούλι

Το Σούλι
Μαργαρίτα Ζαχαριάδου
[inline:sl.jpg]
Το Σούλι είναι μια βραχώδης περιοχή της Ηπείρου μεταξύ `Αρτας και Ιωαννίνων ,
Όπου κατέφυγαν τον 16ο και 17ο αιώνα,χριστιανικοί πληθυσμοί των γύρω περιοχών
Προκειμένου να αποφύγουν την καταπίεση του κατακτητή.Οι φυγάδες εκείνοι έχτισαν
Τέσσερα κυρίως το Σούλι,την Κιάφα,τη Σαμονίβα και τον Αβαρίνο,και οργανώθηκαν
Ως στρατιωτική συνομοσπονδία.Ολόκληρη η νοτιοανατολική `Ηπειρος ονομαζόταν
Παρασούλι και εκεί υπήρχαν 12.000 σύμμαχοι των Σουλιωτών,οι παρασουλιώτες,
Που επωμίζονταν τον επισιτισμό αναλάβει τη στρατιωτική παρουσία των καμπίσιων.
Η απομονωμένη αυτή περιοχή δεν παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους Τούρκους,
Αποτελούσε ωστόσο για τους Βενετούς και για τις ευρωπαικές δυνάμεις ένα είδος
«ζώνης ασφαλείας» ανάμεσα στις δικές τους κτήσεις του Ιονίου και στην Τουρκοκρατούμενη
Ηπειρωτική Ελλάδα.Σημαντική ήταν επίσης για τον Αλή Πασά αφού πίσω από τα βουνά
Βρισκόταν η Πάργα και η διέξοδος του κρατούς που οραματιζόταν στο Ιόνιο.

Το Σούλι

Το Σούλι
Μαρία Καίλα

[inline:images.jpg]
Οι Σουλίωτες για να αποφύγουν τον εξισλαμισμό και να γλυτώσουν από τις επιδρομές των ληστών,κατέφυγαν στα Κασσώπαια βουνά της Ηπείρου.`Ηταν οργανωμένοι σε μεγάλες οικογένειες (φάρες) και διοικούνταν από ένα συμβούλιο γερόντων,που δίκαζε τις υποθέσεις με βάση τα έθιμα.
Οι Σουλιώτες αποτελούσαν ισχυρή στρατιωτική δύναμη και ήταν ένα μεγάλο εμπόδιο για τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων,που ήθελε να επεκτείνει την κυριαρχία του.Γι’αυτό ξέσπασε ανάμεσα στους Σουλιώτες και τον Αλή Πασά πόλεμος,που κράτησε πολλά χρόνια.Στη διάρκεια του πολέμου αυτού οι Σουλιώτες βρέθηκαν σε δύσκολη θέση,γιατί τους έλλειψαν τα εφόδια-ψωμί και μολύβι.Τότε έκλεισαν συμφωνία με τον Αλή να φύγουν από το Σούλι.Ο Αλής όμως δεν τήρησε την συμφωνία.
Τις στιγμές αυτές γράφθηκαν οι πιο ένδοξες στιγμές της σουλιωτικής ιστορίας.`Όταν οι Σουλιώτισσες κατάλαβαν ότι κινδύνευαν να πέσουν στα χέρια του εχθρού,ανέβηκαν με τα παιδιά τους στην κορυφή του Ζαλόγγου.Εκεί,αφού τα φίλησαν για στερνή φορά,τα έριξαν στο γκρεμό.Σε κάθε γύρο η πρώτη που έσερνε τον χορό,πηδούσε στο γκρεμό,ώσπου δεν έμεινε καμία.Από τους υπόλοιπους Σουλιώτες λίγοι μόνο κατάφεραν να σωθούν και να φθάσουν στην Κέρκυρα.

Νεκτάριος Κατσιλιώτης

Ιστορικός – Εκδότης

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *