Ιουλιανός-Ιοβιανός

H παιδική και εφηβική ηλικία του Ιουλιανού είχε σφραγίσει βαθιά την προσωπικότητά του. Ήταν εξαιρετικά μορφωμένος, με σημαντικούς σταθμούς της παιδείας του τη Νικομήδεια αλλά και την Αθήνα. Το 360 ο Ιουλιανός ανακηρύχτηκε με πραξικοπηματικό τρόπο αυτοκράτορας και το 361 έφτασε στην Κωνσταντινούπολη. H εσωτερική πολιτική του επηρεάστηκε άμεσα από τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Έλαβε αρκετά θετικά μέτρα για την αναδιοργάνωση της διοικητικής μηχανής, τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης του κράτους και την ανάπτυξη των πόλεων. Έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην καλυτέρευση του ανεφοδιασμού του στρατού καθώς και στην τακτική μισθοδοσία των στρατιωτών.
Οι προσπάθειες του φιλόσοφου-αυτοκράτορα επικεντρώθηκαν όμως στην αναβίωση της ελληνικής παιδείας και της ειδωλολατρίας. Επιδίωξε να εφαρμόσει ευρύ πρόγραμμα κοινωνικής πρόνοιας, όπου η διδασκαλία του ελληνισμού κατείχε πρώτη θέση. Ωστόσο, η ανταπόκριση που βρήκε σε μικρές ομάδες εθνικών φιλοσόφων και διανοούμενων συναντούσαν την αντίθεση της μεγάλης μάζας του λαού. Παράλληλα, ακολούθησε λανθασμένη θρησκευτική πολιτική, αφού προσπάθησε να εφαρμόσει ειδωλολατρικές αντιλήψεις διατηρώντας την εκκλησιαστική οργάνωση των χριστιανών. Κάτω από το βάρος της αποτυχίας που είχε το εγχείρημά του έλαβε σκληρά μέτρα και στράφηκε με μίσος κατά των χριστιανών, από τους οποίους αφαίρεσε το 362 και το δικαίωμα να διδάσκουν κλασικά γράμματα.
Στην εξωτερική πολιτική που εφάρμοσε ο Ιουλιανός, σημαντικότερο γεγονός στάθηκε η εκστρατεία του εναντίον των Περσών. Στην πορεία του στην Ανατολή, ο αυτοκράτορας γνώρισε την εχθρική αντιμετώπιση των κατοίκων της Αντιόχειας. Αιτία της αγανάκτησης της πόλης ήταν τα μέτρα που είχε λάβει για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιούργησε η σίτιση της πολυπληθούς στρατιάς του. Λίγο αργότερα, σε μια από τις πρώτες προσπάθειές του, ενάντια στους Πέρσες, το 363 έξω από την Κτησιφώντα, πληγώθηκε θανάσιμα.
Η ανάγκη της άμεσης αντικατάστασης του αυτοκράτορα, αφού ο στρατός βρισκόταν στα μέσα μιας εκστρατείας, οδήγησε στην εκλογή στο θρόνο του Iοβιανού, ενός ανώτατου αξιωματούχου. O Iοβιανός κυβέρνησε μόνον οκτώ μήνες, καθώς πέθανε ξαφνικά το 364. Στο διάστημα αυτό ξανάδωσε το δικαίωμα στους χριστιανούς να διδάσκουν.
H σημαντικότερη, ωστόσο, πολιτική πράξη του ήταν η σύναψη ειρήνης με τους Πέρσες με εξαιρετικά επαχθείς όρους για το Βυζάντιο. Οι Βυζαντινοί παραιτήθηκαν από κάθε δικαίωμα στην Αρμενία και παραχώρησαν μεγάλες εκτάσεις από τα εδάφη τους στη Μεσοποταμία. Τη δυσμενή αυτή συνθήκη για τους Βυζαντινούς καθιστούσε αναγκαία ο αυξανόμενος κίνδυνος των βαρβαρικών επιδρομών στα βαλκανικά σύνορα του κράτους.

Νεκτάριος Κατσιλιώτης

Ιστορικός - Εκδότης

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.